Aardenburg 5-06-2011
Regen,
donder en bliksem, en water met bakken uit de hemel waren de weinig
rooskleurige weersvoorspellingen voor de wandeling in Aardenburg. Wij haasten
ons om voor de wind binnen te zijn, maar gelukkig behalve een loodzwaar
dreigend wolkendek was het niet veel meer. Tijdens de” dag zouden wij een
rustig vlaagje krijgen van ongeveer een kwartier en daarmee was de kous af
gelukkig. Voor de tweede maal waren wij te gast bij wandelclub “Voor de Wind”.
De eerste maal voelde je de druk en er mocht niets mislopen. Was de eerste
uitgave goed te noemen, de tweede was beter, de druk was weg en ieder liep er
rustig bij. De kantine van de handboogschutters gilde was een mooie keuze, en
ook de rustpost in het hartje van Aardenburg mocht er zijn, dus men gaat er
zeker op vooruit. Wij kiezen voor het 12 km parkoers.
Wij zijn de wind voor en hopelijk blijft het droog. Tussen twee groene hagenrijen en bomen en een schelpenpaadje zijn wij de weg op. En al is het vroeg in de morgen onze gevederde vrienden zijn reeds wakker en begeleiden ons in dit prachtige natuurkader. Op een sokkel staan twee paardjes, geen echte maar wel beelden. Op de rand van de sokkel heel wat gedichten in het kader 850 jaar poëzie der lage landen en even later zullen wij er ene vinden in het Japans, een ideale gelegenheid om ons culturele eigenschappen wat bij te werken. Het gedeelte dat wij nu gaan bewandelen is de schansenroute. Op een zijgevel vinden wij een gekleurd tafereel dat herinnert aan de slag van Aardenburg. Het is er blijkbaar niet altijd zo rustig geweest als nu beweerd de parkoermeester van dienst, het is een ganse belevenis hem te beluisteren, het is als het ware een levende encyclopedie. Even rechts weg en het schelpenpaadje brengt ons op de wallenroute. Langs een hoge bomenrij stappen wij verder en rechts krijgen wij een zicht op het Zeeuwse landschap. Onderweg ook enkele zwarte schaapjes, och arme die beesjes voor de ganse duur van hun leven het zwarte schaap moeten zijn. Wij komen terug een eindje naar het centrum toe en krijgen er een bekoorlijk zicht op. Via de beekmansweg vervolgen wij onze weg op een breed en veilig wandelpad, om wat later de Oldenweg op te stappen. Voor ons ligt de uitgestrekte polder tussen de ajuinen en de patatten, een niet zo alledaags gewas vinden wij hier terug namelijk een ganse partij vlas dat begint te bloeien. Ook enkel mooie kiekjes van enkele landelijke boerderijen smukken het landschap op. Ook hier en daar een kreekje of een waterplas en aan de horizon een groene gordel, allemaal zeer genietbare zichten. Ook een paar grote boomgaarden vinden wij terug. Wat verder een paars bloemenveld, niet van tulpen of narcissen maar wel die van een aardappelveld. Het waren eerst minuscule druppeltjes die vielen, maar het begint stilletjes te regenen, maar’ het zal niet lang duren, en voor de rest van de dag zal het doodblijven, en zelfs in de vroege namiddag komt zelfs de zon er eventjes door. Ondanks de dreigende wolken en enkele regendruppels laat de koekoek zich horen over het uitgestrekte landschap.
Het landschap kleurt helemaal blauw als wij even verder een boeiende vlashaard naderen machtig mooi. Zo zijn wij reeds dicht genaderd bij het centrum, nog eventjes de herenweg op en een stukje wallen komen wij aan bij het mossel en palinghuis Lekens waar wij onze eerste rustpost kunnen benutten.
Voor het tweede gedeelte zijn wij vertrokken richting olieschans. Wij zien het eerst als een ommetje maar wij vergissen ons, het is een prachtig stukje natuurgebied maar ook een belangrijke geschiedkundige plaats. Hier ontmoeten wij terug onze parkoermeester die ons een duidelijk beeld geeft van de verscheidene schansen en verdedigingspunten, de grens tussen Noord en Zuid Nederland. Dat de streek ook aardig wat heeft meegemaakt weerlegd ons ook een uitlegbord.
Aardenburg ligt op een heuvelrug van zogenaamd dekzand ontstaan in de laatste ijstijd. De eerste Aardenburgers leefden van de visvangst, want het had een haven. Verder leefden zij ook van de jacht en het verzamelen van planten zaden en wortels in de bossen die zij dan verkochten. De Romeinen brachten verandering. Na de Romeinse tijd was de omgeving onbewoonbaar door wateroverlast. Vanaf de 18de eeuw werden de gronden weer in cultuur gebracht. Tijdens de tachtigjarige oorlog stond het gebied ten Noorden onder water en verdween het middeleeuwse polderlandschap.
Na de vrede in 1648 werden initiatieven genomen tot bepoldering.
Zo konden wij nog wat interessante geschiedeniskennis bijschaven, een ding heeft ons zeker aangegrepen, wij waren aangenaam verrast om deze gemeente beter te leren kennen, voor de geschiedenis freaks of cultureel ingestelde mensen is dit een bezoek zeker waard.
In ieder geval een zeer interessante en leervolle wandeldag was voorbij en het was een echte meevaller.
Ook stelden wij vast dat de club de goede richting uitgaat om de wandelaar een verzorgde en aangename ontspanning aan te bieden. Gasten doe zo verder, jullie zijn op goede weg opgegaan en hopelijk een succesvolle toekomst hoort jullie toe, dat wensen wij jullie van harte, daarom aan iedereen van harte proficiat en van harte dank voor jullie inzet. Gasten hou jullie goed en tot een volgende wandelgelegenheid.
Kastaar